1
ณ บัดนี้ ผมไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี ผมไม่รู้จะทำอะไรต่อไป กลางสี่แยกของทุ่งกว้าง
เหมือนผมต้องคอยหอบหิ้วภาพเขียนใหญ่ยักษ์ไว้ใต้รักแร้ตลอดเวลา
เนื่องจากมันไม่มีที่จะแขวน ไม่รู้จะมุ่งหน้าไปทิศใด หนักและอับจน
เอ้า! ผมจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่า แยกไหนจะนำทางใกล้ที่สุดที่พอจะหาที่แขวนภาพได้
แล้วหากเลือกได้ทางใกล้ที่สุดได้จริง แต่ที่นั่นเขาไม่ต้องการให้ผมแขวนภาพละ
ไม่ต้องย้อนกลับมาสี่แยกเดิม พ่วงด้วยความเหนื่อยและอับอายหรอกหรือ?
บางที
สิ่งที่ควรทำที่สุด
คือ ไม่ทำอะไรเลย
มีคนเคยบอกผมว่า...
จงมองภาพของตัวเองซ้ำไปมา ตกแต่งภาพตัวเองให้ดีก่อน
ผมก็ตกแต่งอะไรไม่รู้มันอยู่ร่ำไป เติมนี่นิดนั่นหน่อยอย่าให้ภาพเลือนสี
แต่ครั้นแต่งไปแต่งมาพาลพบว่า มันต่างจากภาพเดิมอย่างถ้วนถี่จนต้องร้องตะโกน
“เหี้ยเอ้ย นี่มันอะไรกันว๊ะ”
คือ ผมมักเป็นอย่างนี้ เวลาผมอยากเขียนอะไรสักเรื่อง ผมจะไปวาดการ์ตูนเล่นไร้สาระ
เวลาที่ผมอยากวาดการ์ตูน ผมก็จะไปเล่นเกม แล้วบางที ผมนั่งซ่อมจักรยานอยู่
แต่ผมบอกคนอื่นไปว่า “อ้อ กูกำลังลองกำกับหนังแบบใหม่อะไรทำนองนั้นอยู่นะ”
จนเขาเบือนหน้าหนี
สุดท้ายภาพนั่นแขวนบนฝาบ้านผมเอง และมันดูเหมือนภาพที่ถ่ายเอกสารมาอีกตะหาก!!
ไอ้หย๋า บางทีนะ...ผมไม่สมควรจะเขียนภาพนั่นตั้งแต่แรก
ขณะที่ท้องร้อง “หิวๆ” ผมก็ควรหาอะไรใส่ท้อง ซึ่งมันคืออาหารว่ะ ไม่ใช่สี พูกัน กระดาษ
ไม้ และความทะเยอทะยาน
เอ้อ ผมเป็นพวกตีโพยตีพายเสมอๆละ เวลาผมหกล้มผมจะบอกคนอื่นว่าตกเหว
แต่ขณะเดียวกันผมก็เป็นพวกไม่ชอบเปื้อนโคลนนิดๆด้วยเหมือนกัน ผมเป็นพวกลงทั้งตัว
เกลือกกลิ้งให้มีแต่กลิ่นโคลนสาปควาย แถมยังกลืนไปอีกสองสามอึกด้วยความคะนอง
ใช่แล้ว! เพราะไอ้บรรทัดข้างบนนั่นเอง ภาพเขียนผมจึงมั่วตุ้มเม้งอยู่นั่น สาดดดดดดดดดดดดด (ขออภัยในคำหยาบ) ผมมัวแต่จริงจังกับเรื่องเล่น ซึ่ง ....ก็สนุกดี
อนึ่ง อาจเพราะผมเคยผ่านวิกฤตที่ให้ผมคิดมาตลอดว่า แค่มีชีวิต
แค่ร่างกายยังเคลื่อนไหวก็ดีที่สุดแล้ว ผมจึงซาบซึ้งกับความสุขอยู่นั่นปะไร
คุณคงไม่เข้าใจความรู้สึกขอคนที่ต้องนอนบนเตียงสามเดือนหรอก
หากคุณไม่เคยนอนอย่างนั้น และหากคุณเคยนอนมากกว่านั้นสักหกเดือน
คุณก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของสามเดือนอยู่ดี ถ้าหากยอมรับตรงนี้ได้
คุยกันต่อ
2
ตอนนี้ผมทำอยู่ 3 อย่าง
1) เขียนการ์ตูน โดยตั้งใจจะวาดให้สวย
2) เขียนหนังสือให้รู้เรื่องสักที เพื่อจะเขียนบทได้ และ
3) ไม่ทำทั้งสองอย่าง เพราะความคิดที่แซงโค้งมา “เบื่อว่ะ กูมันอ่อน ทำไม่ได้หรอก ฮ่าๆๆ”
อ่อๆ ใช่ ความคิดนี้ไม่ใช่แซงโค้ง แต่เป็นน็อกรอบ...รอบที่ 7311
3
หากอ่านมาถึงตรงนี้ ขอคุณหลาย คุณเก่งจริงๆ ผมคงหยุดตั้งแต่สามบรรทัดแรก
แต่จะหยุดตรงนี้ก็ไม่สาย เพราะต่อไป ขยะล้วนๆ!!
ล้นๆ!!
แหล่มๆ!!
4
ในเกมสงคราว มีแต่คนร้องว่า “ฆ่าแม่งให้หมด” ในการทะเลาะกัน มีแต่คนบอกว่า
“ก็ฝ่ายมันเริ่มก่อน” แล้วเวลาโต้กลับก็ ”เหี้ย มึงตีกูแรงกว่าที่กูตีมึงนะสาดดด”
ผมอยู่ในโลกแบบนี้
5
ทำไมคนถึงชอบกินของแพงๆ ต้องยอมรับว่า ไม่ใช่แค่คนที่ชอบกินโออิชิ หมา นก ไส้เดือน
ก็ชอบกินโออิชิ แถมชอบกว่าคนเราซะอีก เพราะงั้น เขาถึงเกิดเป็นหมา!!
6
เราอยู่ในสังคมที่บีบให้จำว่าเงินเดือนเท่าไรก็ใช้ไม่พอ “โอ้ ซื้อไอ้นี่มาถูกจริงๆ “
ทั้งที่ไม่ควรซื้อ
7
ที่ผมเขียนมาทั้งหมด เพราะผมทำงานปีครึ่งเงินเดือนยังไม่ขึ้น ถ้าขึ้น
ผมคงหุบปาก ทำงานจนหน้าเหมือนหมาทีเดียว
จบ
สวัสดี