omega

ผมเคยเป็นแบบนั้นมาก่อน นั่งเอ๋อฟังผู้ใหญ่พูดคุยกัน ผมจับใจความอะไรไม่ได้เลย ผมรู้แต่ว่า 

เสื้อของผมกลีบโง้งที่สุดในสามโลก เสื้อขาวสะอาดหลวมโครกและยังไม่ได้ปักชื่อ  รองเท้าที่

พึ่งซื้อใหม่ยังคับจนต้องถ่างนิ้วบ่อยๆ กระเป๋าแบนแฟ่บใส่แค่เอกสารสองสามแผ่น 

เอกสารที่พึ่งไปถ่ายรูปแบบด่วนจี๋มาเพราะต้องใช้กระทันหัน รูปเด็กหัวเกรียนหน้าตาเหรอหรา

หัวเกรียนเหม่ง เกาเสียงแกร่กๆเหมือนกะลามะพร้าว กะลามะพร้าวที่ข้างในไม่มีอะไรเลย

ผมเคยเป็นแบบนั้นมาก่อน

ผมเดินทางจากโรงเรียนหนึ่งไปอีกโรงเรียนหนึ่ง โรงเรียนที่พ่อแม่เลือก แม่กระเตงผมนั่งรถเมล์ไป

ตัวอำเภอ ไปตัวจังหวัด ไปหาใครต่อใครที่คิดว่าจะช่วยให้ผมหาที่เรียนได้ แน่นอน เพราะผมสอบไม่ติด 

ในตอนนั้นผมคูณเลขยังไม่เป็นเลย ในหัวผมมีแต่ตัวการ์ตูน ผมอยากวาดรูป และถ้าอยากวาดรูป

ที่นั่นไม่มีที่ให้ผมเรียน 

บทสนทนายังสืบเนื่องต่อไป ผู้หญิงคนนั้นยังคุยฟุ้งไม่หยุด บนรถเมล์ เธอว่าโรงเรียนที่ลูกเธอพึ่งเข้า

นั้นดีไม่ใช่เล่น หญิงอีกคนที่มาพร้อมกับเด็กหัวเกรียน นั่งฟังนิ่ง คิ้วชนกัน เออออพยักหน้าทุกวลี 

หัวของเธอว่างเปล่า ผมรู้ หัวทั้งหัวกระดกไปกระดกมาด้วยก้อนความคิดที่ว่าจะหาที่ไหนให้ลูกเรียน? 

ผมคิดเล่นๆ ไอ้หมอนี่ ต่อไป จะต้องปรับตัวโกลาหล สังคมที่กว้างขึ้น ต้องทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ 

ต้องหาที่นั่งกินข้าวประจำ หาวิชาที่ควรเรียน หลีกเลี่ยงวิชาที่น่าเบื่อ คอยถามเพื่อนๆว่าจะเรียน

อะไรดี เพราะไม่มีความรู้เรื่องวิชาและระบบการศึกษาอะไรเลยแม้แต่น้อย พยุงเกรดเฉลี่ยให้พอไปได้

หรือหากจะมีชีวิตที่แตกต่างออกไป ทว่าที่สุด ก็ลอกพิมพ์กลายเป็นพินโบว์ลิ่งคล้ายๆกันออกมา 

วางเรียงรอโดนชน ตูม! เทไปทางนั้น เทไปทางนี้ ระบบการศึกษาก็จะกลั่นไอ้ง่าวที่มีเครื่องหมายคำถาม

ตัวเบ้อเร่อตรงกลางหน้า ให้กูเรียนไอ้นี่ทำไม? เรียนไอ้นั่นทำไม? ตูม! ไม่ต้องคิด จงทำเกรดเฉลี่ย

ที่ดีออกมา จงเป็นพินที่มันวาวไรที่ติ 

ในตอนแรกผมเป็นพินที่ดี เกรดเฉลี่ยออกมามาตรฐาน และผมมีความสุขแบบนั้น

เมื่อโตขึ้นอีกหน่อย แม้ผมยังมีปัญหาคาใจกับเกรดเฉลี่ย เกรดเฉลี่ยมันจะเอาไปทำอะไรวะ? 

มันมีค่าขนาดไหนเชียว? แต่ผมก็ทำเกรดให้ดีที่สุดทั้งที่ยังงงๆอยู่อย่างนั้น จงเป็นพินที่ดี

ผมท่องจำ

จนเวลาผ่านไปนาน นานจนลืมเรื่องอะไรแบบนั้นไปหมดแล้ว ผมไม่กังขาอะไรอีกแล้ว 

ตอนนี้ผมบอกให้เลยก็ได้ว่า เกรดเฉลี่ยมีค่ามาก มากแสนมาก  แค่เพียงลองคิดว่า 

เกรดจะเบิกทางให้ง่าย หมายความว่า

มันจะทำให้พ่อแม่ไม่ต้องวุ่นวายลำบากเหนื่อยหน่ายหาที่เรียนต่อให้เรา แค่นี้ละ คุ้มแค่ไหนแล้ว?

คุ้มยิ่งกว่าแฟล็ตปลาทอง!

"ที่ไหนก็เรียนเถอะ เรียนให้เก่งๆ" หญิงบนรถเมล์ว่า เธอพูดพลางลูบหัวเกรียนๆสองที

เด็กเกรียนยิ้มเจื่อนๆ

ผมเบือนหน้าหนีเหมือนไม่ได้แอบฟังอะไรทั้งสิ้น

จบ

สวัสดี