"ชีวิตแสนสั้น
แต่เรา มีเวลาทั้งโลก..."
...สักวันผมจะแปลมัน ให้ดีกว่านี้
เมื่อครั้งที่ป่วยหนัก ราวเดินย่ำแตะนรก นอนซมเป็นเดือนๆ
คำที่วนเวียนในหัว "ชีวิตแสนสั้น"
สัญญากับตัวเองว่า ถ้าหายจากการป่วยครั้งนี้
ผมจะไปเที่ยว เดินให้พล่าน กินทุกอย่างที่อยากกิน
ผมอยากกินปลาเผา
แม่ผมให้รอวันอาทิตย์
จะเป็นวันที่มีตลาดนัดหัวแดง ตลาดบนพื้นฝุ่น
มีทุกอย่างวางจำหน่าย ถึงราคาไม่ได้ต่างจากที่อื่น
ก็ต้องรอซื้อที่นี่ วันนี้ ยากหาเหตุผล
หลังเดินซื้อกับข้าว รู้กันหมดว่าไปไหนมา
หัวแดงกันไปทุกราย อาทิตย์ เย็น วันเวลาแห่งความสุข
ตลาดนัดนั้นชื่อ "วัยหวาน"
ต้องรอ "วัยหวาน "เท่านั้น แม่ผมบอก!
เพื่อนผมกลับมาจากการไปสร้างเนื้อสร้างตัว
บ่นเหมือนหมาอมฟัก เซ็งในการขอใบอนุญาติเข้าทำงาน ( work permit)
กำลังคิดอยู่ว่ามันเหนื่อยเกินทน จนอาจจะไม่ไปทำงานที่นั่นแล้ว
ผมลองแย้ง
หากร่างกายเรายังดีอยู่ ก็ควรซาบซึ้งในขณะที่เป็น ต้องสู้
ยังดีกว่าอีกหลายๆคนที่ไม่มีมันเอื้ออำนวย
เขาตอบว่ายังก่อน เหนื่อยใจ ไม่ใช่ตัว
ใช่ ชีวิตแสนสั้น ต้องใช้ให้คุ้ม
ในวันที่ไม่อยากทำอะไร ก็ไม่ต้องเร่งร้อนไป
พอกลอน
เขาถามผมว่า "แล้วเมื่อไหร่มึงจะทำหนัง"
ความเป็นจริงหดเหลือศูนย์ ผมทำไม่เป้นน--น!
ฝันไว้ในจุดสูงสุดของชีวิตว่า มีหนังสักเรื่องที่ทำเอง ก่อนตัวจะสลายแยกย้ายกันไป
แต่ "เมื่อไห่รละ" นี่สำคัญ
ตอบไม่ได้ บ่ายเบี่ยงไปก่อน ขายหน้า พูดไว้มากเหลือเกิน
คำตอบนอนรออยู่ข้างหน้า อายุยี่สิบสี่ในมือมีแต่ความว่างเปล่า
ตอบกับตัวเองพึมพำ
บางคราวหากต้องรอ รอเพื่ออะไรสักอย่าง
บางครั้งอาจไม่รู้ตัวว่ารอ หรืออาจไม่รู้อะไรเลย
ไม่ได้แปลว่าเราไม่ทำอะไรเลย เพราะ เรารออยู่
รอจนทนไม่ได้นั่นละ
แล้ววันหนึ่ง วันนั้น เมื่อวันที่ผมรู้ตัวว่าอยากทำ!
และอายุ ก็ไม่สามารถผันเข้าสู่ตัวเลขที่น่าเกลียดไปกว่านั้นอีกแล้ว
ปฐมกรแรกแย้มยามเช้าที่ไม่อาจทำไขสือ
ตบตูดดีดหูประหนึ่งให้ตะลึงพ้นจากภวังค์
แล้วสักวันหนึ่งคุณรู้ว่า ณ พิกัดพระอาทิตย์นี้ ต้องทำอะไร
ไฟเผาเครื่องในปั่นป่วน หากยังนิ่งวิญญาญอาจมอดไหม้
วันที่ถูกสายลมลูบไล้ปลายจมูกด้วยกลิ่นกลิ่นนั้น
วันที่แสงสว่างพอเหมาะ พอดีอย่างที่สุด
อาจเป็นเย็นวันอาทิตย์เมื่อคุณอยู่ในโคลัมเบีย
ธิเบต
อาร์เจนติน่า
หรือใต้ผ้าห่มผืนหนา ณ จุดสูญหายปลายเสี้ยวของขอบโลก
แห่งใดก็แห่งนั้น
สักแห่งหนึ่ง
วันไหนก็วันนั้น
สักวันหนึ่ง
อยากให้ได้จดได้จำ
วันที่ วัยหวาน
มาถึง...
เอ่อ..............
ผมอยากแปลไอ้ข้างบนดูอีกครั้ง เอ้า!
ลองใหม่
"ชีวิตแสนสั้น หากตาย ก็ตายไป
พึงระลึกไว้แค่ว่า เรามีเวลาอีกทั้งโลก"
อืม...ยัง.....ไว้ลองใหม่....
(โกหกเห็นๆ555)
พึงระลึกไว้แค่ว่า เรามีเวลาอีกทั้งโลก"
ถูกที่สุด
อยากจะบอกว่ากว่าจะอ่านข้อความเทอจบ
ต้องวิเคราะห์ทีละบรรทัดเลย (เหมือนของทั่นพอกลอนไม่มีผิด)
เราไม่ได้เรียนสถาปัต ไม่ได้เรียนเกี่ยวกับการเขียนแต่อย่างใด แต่เราชอบแนวการเขียนของคุณสองคนจัง
เราไม่รู้ว่าเขียนยังไงถึงเรียกว่าเขียนได้ดี
เรารู้แต่ว่าเราอยากเขียนก็เขียนไป
ขอบคุณที่แวะไปทิ้งข้อความดี ๆ ให้กับคนแปลกหน้าอย่างเรา
หากคุณเป็นเพื่อนกับ "พอกลอน" เราก็ต้องเรียกคุณว่า "พี่" แล้วล่ะนะ
#1 By หนังสืออย่างฉัน on 2006-11-02 11:52