ภาพจาก http://postsecret.blogspot.com/ (Sunday, August 03, 2008 )
อายุ 25 ...เบญจเพศ..ช่างเป็นวัยที่ยากลำบาก
ผมอยู่ในวันคืนเหล่านั้นด้วยการหมุนตัวเองอย่างกับแกนเครื่องซักผ้า
ปั่นวนตัวเองไปรอบๆด้วยอาการงุนงง คุยกับคนโน้นที คนนี้ทีแบบไร้ความรู้สึกนึกคิดใดๆ
วันเวลาที่ต้องคอยระแวดระวังต่อทุกสิ่ง คอยจับคอยยึดรอยต่อที่กำลังปริออกทุกทิศทางไม่ให้พลั้งมือ
ผมผงกหัววันละแปดสิบหกครั้งและส่ายหน้าอีกสองร้อยเพื่อตอบคำถามในแต่ละวัน
.
ตอนเช้า น้ำหอมที่คุณซื้อใส่ไม่ใช่แค่ดับกลิ่น แต่เพื่อให้คนอื่นชอบ
ย่ำเย็นที่เดินเข้าร้านอาหารหรู เล็งหาเมนูกระจอกที่สุดกิน
ค่ำคืนที่เฝ้ารออุกาบาตโหม่งโลก
.
พระอาทิตย์ตกอย่างยากเย็น
.
นั่นละ...25 ...ภาพชีวิตตัดแปะได้จาก 'ขายหัวเราะ '
รู้สึกเหมือนเป็นมนุษย์ผู้ทำจากกล่องกระดาษเปียก ๆกินแป้งเป็นอาหาร
เฝ้าขีดเส้นใต้วรรคโปรดในหนังสือของมูราคามิ
ฟังเพลงมากมายแต่นึกเพลงที่ชอบที่สุดไม่ออก
สะพายกระเป๋าใบเท่าจาพนม แต่ไม่มีที่จะไป
ความตายเป็นเรื่องไกล...................................ตัว
.
อยู่ในอินเตอร์เน็ทมากกว่าโลกจริง ดั่งยืนบนพื้นโล่งว่างเปล่า
.
แล้วเวลาก็ผ่านไป พร้อมๆกับนิยายในมือ
ผมไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหน สมองไม่ได้เคลื่อนไปไหน
มีเพียงเวลาที่หมุนผ่านเก้าโมงครั้งแล้วครั้งเล่า
ผมตายเป็นวินาที เกิดใหม่เป็นวินาที
(ฮีโร่ตายแล้วเกิดใช่ไหมพอกลอน)
จนวันนี้ใกล้แล้วที่จะหมดไปอีกปี
ผมรับรู้ได้จากประจุในอากาศ แมลงสาปในท่อ คำตอบในสายลม ว่า
ผมต้องเคลื่อนตัวสักที...อยากได้ยินเสียงกระดูกลั่น ให้ได้โทนของภูเขาไฟระเบิดทีเดียว
เอาละนะ แม่งเอ้ย กูจะมูฟแล้วนะ มูฟหยั่งกะทรูมูฟเลย ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ
ฮ่าๆๆๆ
(ครีปเกิดแล้วตาย แต่ฮีโร่ตายแล้วเกิดใช่ไหมพอกลอน ผมขยับเพื่อจะเลือกข้างละนะ)
ขออภัย เอนทรี่วงในไปหน่อย
จบ
และ
สวัสดี
